olimpijka: a przzecież zdarzają się przypadki, że tworzy się dwa równoległe związki, które przy pewnej umiejętności opowiadania bajek potrafią baaardzo długo się utzrymać. trwają latami. i wszyscy są szczęsliwi. i zdradzający, i ci co nic nie wiedzą. pełna symbioza.

Olimpijka, ja podziwiam osoby, które potrafią tak grać, żeby nic się nie wydało. Bo jeśli związek jest udany, to chyba partner(-ka) jakoś wyczuje zmianę w swojej drugiej połówce, jeśli ta akurat zacznie mieć z kimś romans, no, chyba, że romansowała "od zawsze", wówczas cały czas zachowuje się tak samo... Myślę, że trudno jest prowadzić takie podwójne życie, gdzie wszyscy są szczęśliwi i nikt na tym nie cierpi, ani nie ucierpi. Ale dopuszczam, że to jest możliwe.

jaca_randa: Fe, brzydko tak wybiórczo siekać czyjeś zdania i w ten sposób robić z niego niekonsekwentnego kretyna.

"Brzydko" jest nie mieć jednolitego zdania na pewne tematy tylko pisać za każdym razem co innego. Poczytaj swoje wypowiedzi. Śmieszne to jest dla mnie Mam wrażenie,że z każdą Twoją wypowiedzią zmienia się Twoje zdanie na temat zdrady. Więc jestem ciekawa jak to w końcu jest.. Chociaż.Nieważne.Pogubiłam się już w Twoich wypowiedziach,za każdym razem co innego.. Mętlik.

Bahel,
No - bo najlepiej zdradzić, a potem liczyć na to, że nigdy się nie wyda. Niczym dzieciak, który nabroi i ma nadzieję na uniknięcie kary. I niby, że to dla dobra partnera, żeby nie cierpiał, tak? Decydujemy za niego, że nadal chce żyć z osobą, która go zdradziła, bo on sam nie jest w stanie podjąc decyzji.

a rozmyślając wyłącznie o osobie która została zdradzona, jeśli jest szansa na to że będzie w pełni szczęśliwa ze swoim partnerem nie wiedząc że coś było nie tak. nie warto spróbować ??(Zakładamy że kocha i czuje że jest kochana)

gdyby osoba która zdradzała się w tej chwili zupełnie nie liczyła.

No pewnie,przecież płakać nie będę,bo nie ma powodu

Ja też postrzegam mówienie o zdradzie partnerowi jako zrzucanie z siebie ciężaru. Chociaż argumenty o nieszczerości też do mnie przemawiają. Mam dysonans. Sama wolałabym nie wiedziec, jeśli mój partner uznałby zdradę za błąd i chciałby wszystko naprawic . Niech by wtedy naprawiał sam i sam się męczył wyrzutami. Czemu służy taka informacja poza cierpieniem? Związek jeśli kuleje można naprawic bez tego. Można przecież powiedziec, że nie jest się szczęśliwym, że coś trzeba zmienic itp itd. Powiedzenie o zdradzie uderza najbardziej w osobę zdradzoną. A wybaczenie zdrady może się stać dla partnera pewnym rodzajem "przywolenia".
W tym wątku już wcześniej miałam napisac, że wielka szkoda, że przemyślenia przyszły dopiero wtedy jak mleko się wylało. Bo żona tego mężczyzny już cierpi i kto wie czy da sobie z tym radę. Po co to było? Skoro nie ustaliliście wcześniej czy chcecie zawalczyc o swoje uczucie i być razem?

No akurat teraz to właśnie niezalogowana jest powodem. Nie twierdzę, że nie byłoby innej gdyby się nie napatoczyła, chociaż kto wie? Przecież nie mamy danych ani prawa oceniac czy to nie było właśnie to prawdziwe, jedyne uczucie. Wiele związków zaczyna się od "cześc" ;-). Szkoda tylko, ze przez całe 9 m-cy ciąży nikt nie pokusił sie o rozważania, ani o ocenę realiów i swoich sił co do przetrwania romansu. To musi byc cholernie przykre dla kobiety dowiedziec się, że tak naprawdę sama czekała na jakby nie było owoc miłości (przynajmniej w jej ocenie, w dodatku nieprzypadkowy, wystarany, wyczekany). Facet skoro wdał się w romans to mógł się chociaż zabezpieczyc. I dziwię się mocno Niezalogowanej, bo ja dośc silnie czuję tzw solidarnośc jajników ;-) i nie wyobrażam sobie utrzymywania związku z facetem, który dopiero co począł nowe życie ze swoją żoną.

Jaca, to po cholerę jej powiedział o wszystkim? To do tego "żeby się nie wydało".
Z drugiej strony jak przeczytałam pierwszy post to pierwsze co mi przyszło do głowy to to, że właśnie powiedział, żeby dostac rozgrzeszenie-> wybaczenie i żeby ratowac związek z żoną, ze tym samym z automatu wykluczył z życia Niezalogowaną bez jej wiedzy i tak, ze nawet się nie zorientowała. Rozumiem, ze zdarza się, ze dwoje ludzi albo jedno z dwojga dochodzi do punktu w którym już nie ma odwrotu, ale za tym stoją pewne decyzje, nowe zobowiązania, nowy-> prawdziwy związek. A takie coś na łapu capu i bez żadnych ustaleń, bez żadnego planu itp to właśnie wygląda na zrzucenie ciężaru i rób z tym teraz kochanie co chcesz... wybaczysz, super - nie, to może ułożę sobie życie z tą drugą albo z kimś innym, bo z tobą nie jestem szczęśliwy.

Kaonashi, chyba nikt bardziej niż Ty nie trafił w sedno w tym temacie

anonim1987: bo to jego żona przez kilka lat żyła pracą i nie miała dla niego czasu . Ona jest nauczycielem w-f a on prawnikiem ona ciągłe wyjazdy z klasami a on był sam (...) pomaga w kąpaniu , budzi się w nocy robić mleko chociaż rano idzie do pracy

On - ideał, Ona - ta zła.... klasyka. Życie nie jest moja droga czarno - białe. Ciągłe wyjazdy z klasami ... a pamiętasz ile razy ze szkoły jechałaś na wyjazd? Raz w roku? Dwa? Co do pomagania przy dziecku - nie jest to jakieś nadzwyczajne jeżeli to robi a z drugiej strony - nie widzisz czy tak jest naprawdę. Ludzie się rozstają, zdarza się ale nie znoszę zwalania odpowiedzialności na innych. On ma ponad 30 lat, nie jest dzieckiem by nie zdawać sobie sprawy z konsekwencji swoich czynów.
Rozmawiałaś z mężem, on z żoną - może uda Wam się wszystko odbudować. Powodzenia

To nie tak nie można opisać tego w jednym zdaniu nie chce obwiniać jego żony , on nigdy nie powiedział ani jednego zdania złego o niej mówił że jest cudowną kobietą ale uczucia nie wybierają i nie zawsze można nad nimi tak łatwo zapanować ... i wiem że możecie myśleć inaczej rok temu na prawdę nie potrafiłabym zrozumieć takiej osoby jak ja i on bym krytykowała nie szukała dla takiego czegoś wytłumaczenia ale jak się samemu takie coś przeżyje to tak jak pisałaś nie jest wszystko czarno - białe i patrzy się na wszystko całkiem inaczej. Teraz nie potrafiłabym nikogo ocenić skrytykować bo wiem co taka osoba może czuć ... a teraz powiem zdanie ktore na pewno skrytykujecie ale powiem szczerze tak jak czuje nie żałuję ani jednej chwili ani jednej sekundy przy nim , żałuję jedynie że wydarzyło się to nie w tym czasie co powinno bo pewnie w innych okolicznościach bylibyśmy razem a tak musimy o Tobie zapomnieć a raczej zapomnieć to za duże słowo bo to wszystko będzie się pamiętać to końca życia jak najpiękniejszy sen po prostu musimy nauczyć się żyć oddzielnie i więcej nie ranić i oszukiwać naszych najbliżyszch.... i zrozumieć że tak będzie najlepiej.

Hussy: nie "odbiera" mi męża

a tego nie rozumiem... odebrać można rzeczy z pralni.. ten facet jest chyba suwerenną jednostką i ma własną wolę. Anonim wszak nie wpadnie do jego domu, nie weżmie go za rączkę i nie wyprowadzi mówiąc " to cześć, odbieram to co twoej, bo teraz jest moje".

ee.. anonim..znam dużo gorsze przypadki niż twój.. dla mnie dużo gorsze jest trwanie w związku w którym nie czuje się nic do partnera, bo wsolny dom, bo konto, bo dorobek, bo co ludzie powiedzą.

To ja sie przyznam tutaj do mojego bledu mlodosci, mam nadzieje, ze mnie nie ukrzyzujecie... Mialam wtedy 23-24 lat i jednak bardzo malo doswiadczenia z mezczyznami. Wlasnie skonczylam dlugi 7-letni zwiazek z chlopakiem. I poznalam Jego, byl pare lat starszy ode mnie, mezaty i dzieciaty. I tez mowil, ze zona go zaniedbuje, ze oddalili sie od siebie, ze dzieci sa dla niego bardzo wazne, ale on chce byc szczesliwy i ze chce odejsc od zony... Bylam tak zakochana, ze uwierzylam mu we wszystko i bylam gotowa na wszelkie poswiecenia, na samotne swieta i wizyty na poczatku w ukryciu. Zona sie dowiedziala i powiedziala mi wtedy, ze zyczy mi, zebym kiedys ja zrozumiala, czyli sama to przezyla co ona. Nie uwierzylam kobiecie, bo myslalam, ze chce go tylko oczernic w moich oczach. Historia skonczyla sie tym, ze na krotko ze soba zamieszkalismy. Na bardzo krotko, bo szybko przyszla rzeczywistosc i brak tych emocji romansu, ktore sa na poczatku. Po paru tygodniach mieszkania razem powiedzial mi, ze jednak wraca do domu, bo tam jest jego miejsce, a ja zasluguje na kogos lepszego... Z perspektywy czasu wiem, ze to sie inaczej skonczyc nie moglo. Po prostu kiedys przychodzi czas na rutyne, a niektorzy sa wiecznymi Piotrusiami Panami i w ciaglej pogoni za romansami, nie chca brac odpowiedzialnosci za nic, albo przychodzi tez ten slynny kryzys wieku sredniego...
Dlugo dochodzilam do siebie, czulam sie wykorzystana i zraniona i to na wlasne zyczenie... Jedyny pozytyw z tej historii to to, ze nabralam doswiadczenia.
Mam nadzieje, ze jednak nie bede musiala przezywac tego samego co tamta kobieta, teraz juz ja bardzo dobrze rozumiem i zaluje, co zrobilam wtedy. Zwalam wine na to niedoswiadczenie i mlodosc, bo jednak od paru lat jestem w szczesliwym zwiazku malzenskim. I ja dojrzalam i moj maz jest dojrzalym i wspanialym facetem. I przede wszystkim odpowiedzialnym. Wiem, ze musze o niego dobrze dbac, zeby sie jemu jakis kryzys wieku sredniego nie przytrafil.
Anonimie, ja wiem, ze ty i tak pojdziesz za sercem, choc rozum mowi co innego. Wydaje mi sie, ze temu facetowi brakuje jednak bardzo waznej rzeczy - ODPOWIEDZIALNOSCI. Pogon za szczesciem to jest dobrze, dopoki nie rani sie innych ludzi... Mam nadzieje, ze nie bedziesz musiala sie bolesnie przekonac, ze jednak my mialysmy racje. Pamietaj tez, ze slowa to nie czyny...

Nie przeczytałam tutaj wszystkiego ale jestem mężatką staramy się o dzidzie i nie chciałabym żeby tego całego szczęścia zniszczył mi błąd mojego męża jeżeli kiedyś by się pogubił ale by to zakończył nie chciałabym o tym wiedzieć ani nic podejrzewać jego błąd a więc niech on się z tym męczy bo ja dręczyłabym się tym już zawsze a życie jest tylko jedno i trzeba się starać przeżyć je z uśmiechem na twarzy bo dwa razy nic się już nie zdarzy jestem optymistką i tak uważam i oczywiście mam nadzieję że w moim małżeństwie nigdy taka sytuacja nie zaistnieje ale to jest życie i wszystko zawsze może się wydarzyć...

truskaveczka21: Jesli zdradzi raz - zdradzi i kolejny.

Niekoniecznie.

Ja również pisałam to z własnego doświadczenia. Zdradził mnie raz a potem kolejny. Dlatego jeśli mój mąż kiedykolwiek spróbuje dokonać tego czynu to nie będę miała litości dla niego. W końcu ślubował mi przed Bogiem wierność więc powinien trzymać się tego co mi przyrzekał

Szkoda że Anonim nie będzie z nami już pisać-to jest miejsce do wyrzucenia z siebie tego poczucia winy-dziewczyna i tak zadecyduje sama-myślę że chciała usłyszeć od nas jakąś poradę a na pewno nie spodziewała się takiego hm potępienia?
Ja wiem że ona raniła męża on ranił żonę-ale powiedzcie wolałybyście żyć w związku bez miłości czy zranić bliskich ale być szczęśliwą?
mówicie o późniejszej rutynie?-każdy związek po fazie zakochania wpada w rutynę-każdy związek to niewiadoma i ryzyk i nie ma znaczenia czy jest to mąż czy kochanek
JA osobiście wybrałabym szczęście-zdając sobie sprawę że taki związek może zakończyć się niepowodzeniem i co wtedy ani męża ani kochanka ale to byłaby moja decyzja
myślę że niektóre komentarze uraziły Anonimową koleżanke i dlatego już tu nie zagląda /chyba nie nam jest oceniać/ludzie są różni i rózne są charaktery...
Ciężki orzech do zgryzienia co zrobić i co doradzić

nie nie broń boże-ale jak po przeczytaniu wątku mam wrażenie że jest przewaga takich dołujących komentarzy
a czy po trupach-nawet jeśli zranili dwie osoby to z czasem one mogą znaleźć jeszcze większe szczęście
aj dobra dziewczyny już tu nie ma więc chyba zostawimy jej problem-podyskutujemy nad kolejnym :)

kurcze chyba na razie nie :(
ale zawsze możemy sobie ponarzekać na szarą codzienność
-w sumie to dobrze że takich trudnych problemów brak co nie?

Trochę mało odpowiedzialne podejście jak na Twój wiek Lilijka.. Powinnaś może raczej po pierwsze z nim porozmawiać, że oczekujesz stabilności i chcesz czuć się bezpieczniej w związku, a po drugie, dziecko to wspólna decyzja,oraz opieka nad małym człowiekiem.. nie chęć posiadania "czegoś"...