*AniuBB* - nie wiem o co chodzi w Twej wypowiedzi.
*Talinko* - znaczy macie własny dom, tak? Nie musicie płacić czynszu?

No tak - to rzeczywiście Ciebie nie dotyczy :D

Talinka napisała o dziedziczeniu "z dobrocią inwentarza". Ja pierwszy raz słyszę taką nazwę, natomiast wiem o dziedziczeniu "z dobrodziejstwem inwentarza". Nie jestem pewna, czy robi to różnicę.

i dodałam, że żeby to przeprowadzić potrzebny jest spis majątku dziedziczonego i fachowa wycena.

Ja nawet nie jestem pewna czy to błąd, ale wiem na pewno przynajmniej "moja wersja" funkcjonuje. Nie znam się na tym i nie zdziwiłoby mnie, gdyby tam były jakieś komplikacje, bo w prawie to są same komplikacje :)

Wiecie co...
zawiodłam się.... na sobie i na mamie też.... dałam jej wczoraj 50 zł, żeby kupiła mięso i prosiłam, żeby oddała mi resztę pieniędzy i paragon.... ani reszty ani paragonu nie zobaczyłam za to zobaczyłam ją pijaną...

Współuzależnienie
Jal legalnie zmusić alkoholika, żeby się leczył

Hej dziewczyny! właśnie odkryłam, że na forum jest taki fajny wątek, więc spieszę dołączyć jako typowy egzemplarz DDA :D.
Jestem w trochę łatwiejszej sytuacji niż niektóre z was, bo alkoholikiem był mój tata, który od paru lat nie żyje, więc nie stykam się już z problemem "na żywca".

Niemniej jednak DDA się jest niezależnie od tego czy i jaką ma się styczność z rodzicem-alkoholikiem.
Mi baaaardzo dużo w moich problemach pomogła psychoterapia.
Na liście cech DDA pogrubiłam te, które są mi bliskie, ale muszę powiedzieć że niektóre z nich są po terapii bardziej wspomnieniem niż codziennością a z większością spośród reszty też lepiej sobie teraz radzę


* zgadują co jest normalne
* mają trudności z przeprowadzeniem swoich zamiarów od początku do końca
* kłamią, gdy równie dobrze mogłyby powiedzieć prawdę
* osądzają siebie bezlitośnie
* mają kłopoty z przeżywaniem radości i z zabawą
* traktują siebie bardzo poważnie
* mają trudności z nawiązywaniem bliskich kontaktów
* przesadnie reagują na zmiany, na które nie mają wpływu
* bezustannie poszukują potwierdzenia i uznania
* myślą, że różnią się od wszystkich innych
* są albo nadmiernie odpowiedzialne albo całkowicie nieodpowiedzialne
* są niezwykle lojalne, nawet w obliczu dowodów, że druga strona na to nie zasługuje
* ulegają impulsom
* czują się winne stając w obronie własnych potrzeb i często ustępują innym
* czują strach przed ludźmi, a zwłaszcza przed wszelkiego rodzaju władzą i zwierzchnikami
* czują strach przed cudzym gniewem i awanturami
* lubią zachowywać się jak ofiary
* bardzo boją się porzucenia i utraty
* obawiają się ukazywania swoich uczuć
* łatwo popadają w uzależnienia albo znajdują uzależnionych partnerów
* są impulsywne. Mają tendencję do zamykania się w raz obranym kierunku działania bez poważnego rozpatrzenia innych możliwości postępowania i prawdopodobnych konsekwencji podjętych działań. Ta impulsywność prowadzi DDA do zamieszania, nienawiści do samych siebie i utraty kontroli nad otoczeniem; w dodatku potem zużywają przesadną ilość energii na oczyszczenie sytuacji

Kris u mnie też wszystko zaczęło wychodzić "na starość" i wiele rzeczy układać się w całość. tak naprawdę dopiero terapeuci pomogli mi dostrzec na ile namieszało mi w życiu i w moich emocjach dzieciństwo bo ja długo nie wiązałam tego z alkoholem matki tym bardziej że ja z nią nie mieszkałam cały czas bo do 14roku życia u Prababci

Łatwiej jest, jeżeli osoba bliska nie pije, jest daleko lub zmarła. Pozornie. Jeżeli rany zostały zadane, trzeba je odpowiednio zagoić, żeby nam nie paskudziły każdego dnia.

Mój trzeźwy od 10 lat ojciec (BTW przeszedł ze skrajności w skrajność i stał się gorliwym katolikiem - kolejny punkt dla którego nigdy się nie zrozumiemy tak naprawdę) mieszka daleko, ale nasze spotkania są dla mnie trudne. Paradoksalnie, ucieszył mnie jego nowy związek, niedawny ślub, ale w dużej części cieszę się z powodu mamy - mam większą pewność, że nie zwali jej się kiedyś na głowę z nawrotem picia...

Kriss - nie ma jednego typowego profilu. Każde dziecko reaguje trochę inaczej, ale ogólnie wyróżnia się kilka wzorców. Ja np. byłam dzielnym dzieckiem, zawsze porządnym, z dobrymi ocenami, reagującym dorośle. Dziecko bohater. A siostra - buntowniczka, ucieczki na dyskotekę i dziwne fryzury, na szczęście w porę opamiętała się i przeszła do roli żony i matki, bo takie dzieci mogą przykro skończyć. A są i inne "wzorce" - oczywiście wzorzec nie oznacza, że wszystkie cechy muszą być spełnione. To raczej daje pewien pogląd na sprawy.

Ale jeśli alkoholizm dotknął już ukształtowaną osobę, to raczej mówimy o al anonce - czyli osobie żyjącej z alkoholkiem, współuzależnionej. To też ma swoje konsekwencje, bardzo dotkliwe, chociaż chyba łatwiej je przełamać niż u dorosłych dzieci. Tyle, że alkoholizm często wynika z wcześniejszej dysfunkcji rodziny...

To skomplikowane...

Coś w tym musi być... współuzależnienie. Moi rodzice oboje bardzo dużo palili (jedno z nich pali nadal - drugiemu zdrowie nie pozwala), no i dużo pili / piją. U mnie z kolei jest odwrotnie - taka reakcja alergiczna. Nie palę i nie piję. Żeby nie popaść w jakąś chorą skrajność, zdarzy mi się mniej więcej raz na pół roku zapalić i jak jest jakaś okazja to wznieść toast.

Nigdy nie paliłam, spróbowałam, ale nie paliłam tak naprawdę. Zdarza mi się wypić, nawet za dużo, ale rzadko. Jeżeli imprezki wypadają za często, to robięjuż różne uniki. Ogólnie - staram się uważać na nałogi różnego rodzaju. Wiem, że mogę mieć trudniej niż reszta świata, bo mimo wszystko liczę się z jakimś obciążeniem genetycznym.

Oglądałyście film M. Koterskiego - Wszyscy jesteśmy Chrystusami" ?
Uważam jednen z lepszych filmów ukazujących problem DDA.

Ja zaglądam co jakiś czas, ale sama do siebie pisać nie będę

Witam Angeliko!

Przykro mi Talinko, że tak się dzieje Babcia to mamy mama?
Cierpisz podwójnie - strata taty i mama, która nie radzi sobie z problemem tylko go pogłębia... Głowa do góry! Najważniejsze, żeby się uczyć od życia i nie powtarzać tych samych błędów!

To być może dlatego babcia nie reaguje na Twoje prośby. Albo nie chce dopuścić do siebie myśli, że jej córka ma problem alkoholowy, albo ciągle jej ufa i ma nadzieję, że tym razem jej nie zawiedzie.

No to w sumie nie ma się co dziwić

AniaBB: Ja nie wiem jak moja mama to zrobiła, bo sama wychowywana przez apodyktyczną i trudną mamę, potrafiła być dokładnie przeciwnie do własnej mamy - cudną mamą. Mam nadzieję być chociaż trochę podobna do niej

Właśnie... Staram się z całych sił nie powtarzać błędów mojej mamy, nie dbała o nas (o mnie i o brata), nie uczyła, nie dawała przykładu... byliśmy zdani sami na siebie, (w świetle mojego ojca była dla mnie wtedy ideałem). Chcę, żeby moje dziecko czuło moją miłość i wsparcie, żeby czuło się bezpieczne, ja tego nie miałam.

Dopiero teraz zobaczyłam ten temat po odświeżeniu. I szczerze też polecam to radio. Sama mam newsletter na mailu i czytam bardzo mądre artykuły. Też jestem DDA.
Przeczytałam jednym okiem u góry coś o przerwaniu kręgu problemu alkoholowego. Nie wystarczy nie pić, albo nie być alkoholikiem żeby przerwać skutki chorego domu. DDA to wiele, wiele innych cech. Szczególne trudności ma się ze stworzeniem związku. Ja np. mam za sobą już nieudane małżeństwo i rozwód. Ale da się z tym uporać. Warto dla siebie i po to aby kiedyś stworzyć zdrowy dom swoim dzieciom. Samo nie picie i robienie wszystkiego żeby nie być takim jak nasi rodzice nie skutkuje.Trzeba terapii. Długiej i trudnej.
Trzeba też pamiętać że celem terapii nie jest obwinianie rodziców i narzekanie na swój utrudniony los. Teraz jesteśmy dorośli i na szczęście wszystko w naszych rękach!

hej Dziewczyny.
moj maz jest dda. ostatnimi czasy coraz bardziej mu to doskwiera. odbja sie na nazym malzenstwie...
chcialby chodzic na terapie, jednak jego praca mu to skutecznie uniemozliwia-jest kieroca i nie ma staleg grafiku.
czy znacie jakis strony gdzie mozna taka terapie przejsc on-line bezplatnie???

to ja się przyłacze,mój ojciec to alkoholik,przeszłam przez niego piekło
ja się leczyłam psychologicznie i chodziłam na spotkania

ja tam wole terapie face to face. sama na taka chodze z racji bycia ddd...
ale ten moj to ma taki problem z otwarciem sie, ze nawet lomem jest ciezko. tak jakby jeszcze troche uciekal przed terapia.. no i tak jak wspomnialam. rodzaj pracy skutecznie mu to utrudnia....

ja to wiem...

ja chodze na terapie od dwoch lat. raz w tygodniu. ja jestem z domu przemocowego. przemoc fizyczna/psychiczna. aczkolwiek na ostatniej sesji wyszlo, ze w sumie jestem tez ciut dda, bo moi rodzice niby nie pija na umor ale codziennie piwo musi byc... swego czasu zwlaszcza dla matki...
i potem potoczyla sie rozmowa w kierunu rol dzieci dda. ja kozla ofiarnego a moj maz jest bohaterem, ktory oprocz ojca alkoholika ma matke nieadekwatna...
ale wracajac do terapii. na wlasciwie prowadzonej terapii, profesjonalny terapeuta nigdy nie powie Ci swojej opini lub co masz robic. tak kieruje spotkaniem abys to Ty na to wpadla, abys pomyslala o wariantach, ktore w zyciu by Ci do glowy nie przyszly...

juhu! Malz byl dzis na spotkaniu z psychologiem :D i bedzie wpadac w wolnej chwili :D