Dlateczo też napisałam (powtórzę),że znam wielu księży,którzy są wspaniałymi ludźmi, z ogromną wiedzą, SŁUCHAJĄCYMI tych,którzy przychodzą do nich po radę, zawsze znajdującymi czas aby porozmawiać z drugim człowiekiem (2.00 w nocy na gadu, albo skype jeżeli nie ma innej możliwości),są trochę psychologami, trochę przyjaciółmi...nigdy nie patrzą z wyższością,nie oceniają...
Znam też takich,którzy kompletnie nie nadają się do posługi kapłańskiej...są pyszni, wyniośli...traktują siebie jako wyrocznie dla wszystkich,którzy do nich przychodzą...Nie służą pomocą,a jedynie potępieniem, niesprawiedliwą oceną, złośliwymi komentarzami...
Osobiście w swoim życiu statystycznie spotkałam 50% z pierwszego i 50% z drugiego gatunku...i to mnie niepokoi...bo chciałabym spotkać 99% tych pierwszych,a tylko 1% tych drugich...
Nie wiem jak tak na prawdę wygląda obecna sytuacja wśród księży, w kontekście łamania zasad celibatu i nie czynienia zła bliźniemu...wiem jednak,że każda nagłośniona przez media sprawa dotycząca tych kwestii, jest niepokojąca i ma prawo spotkać się z dezaprobatą społeczeństwa, katolików...ma także prawo do tego aby być powodem zwątpienia wśród wyznawców...Wszystko jednak zależy od tego czy sami katolicy traktują księży i biskupów jako służebników bożych czy też jako niepodważalny wzór do naśladowania, wszechwiedzących "prawodawców" i sędziów bardziej nieomylnych w swych osądach aniżeli sam Pan Bóg...
_____________________________________________________________________________________________
Z drugiej strony, decydując się na posługę kapłańską, Ci ludzie mają świadomość tego na co się tak naprawdę decydują...Mają świadomość tego co będzie od nich wymagane, jakie postawy powinni kreować w stosunku do wiernych, jak z nimi rozmawiać, jak żyć aby być dla wiernych wzorem i opoką...Przez to,chcąc nie chcąc, decydują się również na ocenę papieża,biskupów, innych księży i wiernych...

Przeczytaj to co napisałaś Agnieszko. Jesteśmy dobrymi ludźmi robiąc to wszystko co wymieniłaś? Nie zgodzę się z tym.

No właśnie,ale my nie mamy prawa rozgrzeszać innych, natomiast ksiądz ma taki obowiązek aby udzielić rozgrzeszenia,bądź go odmówić,ale pobłogosławić grzesznika i otoczyć go modlitwą...Bycie kapłanem to ogromna odpowiedzialność i brzemię,które trzeba dźwigać każdego dnia...

Społeczeństwo w przypadku grzechów ciężkich popełnianych przez księży (molestowanie dzieci itp.), stawia na ocenę księży jako grupy, na zasadzie "wszyscy księża to pedofile"...Jest to bardzo niesprawiedliwe, bo w przypadku osoby świeckiej wszelkie epitety i zarzuty odnoszą się jedynie do konkretnej osoby,a nie do całej grupy społecznej -nikt nie powie,że "wszyscy mężczyźni powyżej 35 roku życia to pedofile"...natomiast zdarzało się,że mówiono "wszyscy w sutannach to pedofile"...Rzecz w tym,że głośniej mówi się o takich przypadkach w odniesieniu do kościoła,a nie w odniesieniu do wszystkich ludzi...być może jest tak dlatego,że występki kapłanów traktuje się bardziej jako nadużycie władzy,aniżeli problem psychiczny jednostki... Jeżeli osoby popełniające tak złe czyny będą traktowane na równi,to problem podziału się zatrze...Mam tutaj na myśli więzienie za molestowanie niezależnie od wieku, pozycji,zawodu itp. Śluby kapłańskie powinny być wtedy unieważnione dla osoby nie godnej bycia kapłanem. W moim odczuciu jest to proste,ale wiem, że w życiu codziennym wystarczy jedna niesprawiedliwa, negatywna ocena,a następne jej podobne posypią się jak lawina...

Do pewnego stopnia na pewno w jakiś sposób grzeszę :-) Ale znam granice i wiem że do pewnych czynów na pewno sie nie posunę.

Mam się Wam tu wyspowiadać publicznie Dotia? :-)

Agnieszka w swojej wypowiedzi pomieszała małe występki, złe humory czy nastroje i duże winy. Ja wrzuciłam wszystko do jednego worka mówiąc, ze to nie jest dobre. Uważam że jeśli ktoś tak postępuje, znaczy źle, to dopóki to robi i nie postanowi zmienić swojego postępowania - robi wówczas źle. Wejdzie na powrót na dobrą drogę ( czyli stanie się dobry) kiedy zrozumie że źle robił i więcej już tego nie powtórzy.

albo lepiej pastorem, bo księdzem to byś musiała płeć zmienić

Hehehe...luczynka znowu ma rację (och jak ciężko mi to przechodzi przez palce :P)...Nikt nie zna nas w 100%...najmniej,to my znamy same siebie mimo iż myślimy,że jest inaczej

Dlaczego?? Znasz siebie na tyle,że jesteś w stanie wykluczyć pewne zachowania,których mogłabyś się dopuścić w swoim życiu w zależności od sytuacji życiowej?

Uwielbiam stanowisko "na pewno tego nie zrobię". Jak to się mówi "na pewno" to człowiek umrze a cała reszta jest wielką niewiadomą...

"...pewna jest tylko śmierć..."

sapphire1989: Dlaczego?? Znasz siebie na tyle,że jesteś w stanie wykluczyć pewne zachowania,których mogłabyś się dopuścić w swoim życiu w zależności od sytuacji życiowej?

Tak, Sappire, znam siebie na tyle. Nie twierdzę, że wachlarz czynów, których bym nie popełniła jest szeroki, niemniej jest to wachlarz 100% pewny.
A jeśli ktoś uważa, że postawy się zmieniają w zależności od okoliczności - to jest jego osobisty problem i słaby charakter.

luczynka: A jeśli ktoś uważa, że postawy się zmieniają w zależności od okoliczności - to jest jego osobisty problem i słaby charakter

Totalne uogólnienie... Tak czy siak każdy nawet najmocniejszy charakter kiedyś się złamie, kwestia tylko impulsu, który to spowoduje...

Życie nie jest tak kolorowe i niestety często nie daje nam czasu na przemyślenia i podejmowanie racjonalnych decyzji...
Luczynko, w takim razie gratuluję charakteru...ale to czy masz rację zweryfikuje życie...

I jak mawiał Erich Maria Remarque :"W życiu zwycięża tylko głupi; mądry widzi przed sobą zbyt wiele trudności i traci pewność siebie zanim zacznie działać."

Jaheiro, a czy nie jest totalnym uogólnieniem twierdzenie, że

Jaheira: każdy nawet najmocniejszy charakter kiedyś się złamie

?

Ja miałam na myśli decyzje podejmowane w normalnym życiu, a nie sytuacje ekstremalne, Kaonashi.

Żyjemy w świecie, w którym na chleb można zarobić i jest w miarę bezpiecznie, tzn. na ogół nie trzeba zabijać, żeby przeżyć.

A nie masz takich pewnych nigdy? Kaonashi?
Ja mam np takie, że nigdy nie skrzywdzę świadomie drugiego człowieka, chyba że w obronie własnej :-P

Albo "nigdy nie ukradnę... no chyba, że z głodu" ;)

Ale wcześniej wykorzystasz inne sposoby zdobycia żarełka? :-P Czy od razu do cudzego? ;-)

Sapphire, ile razy w życiu zdarzyło Ci się byc w takiej ekstremalnej sytuacji? Ja mam blisko 40 lat i jeszcze nigdy nie byłam.

Melodie, niestety wielokrotnie się zdarzało...jeżeli w domu jest alkohol i przemoc,to wielokrotnie trzeba podejmować trudne decyzje...Zdarzyło mi się kłamać, aby chronić rodzica, rodzeństwo...nie były to błahe kłamstwa...ale prawda spowodowałaby poważne konsekwencje dla mojej rodziny...
Nie będę się rozpisywać na ten temat,bo was to na pewno nie interesuje, topic jest zupełnie inny,a ja nie szukam zrozumienia i litości więc na tym zakończę swój wywód

Ekstremalna sytuacja = ogólna trudna sytucja życiowa czy jakieś pojedyńcze wydarzenie powodujące, że łamiemy swoje zasady?

Melodie: łamiemy swoje zasady

mam wrażenie, że różnie definiujemy "ekstremalne sytuacje" i "trudne sytuacje życiowe" i wtym jest problem. ale tak - ja pewne ze swoich zasad złamałam.

Melodie: Kiedy to się robi wbrew sobie, z musu, to powinno być wybaczone

ale co? bo się zagubiłam chyba..