Mimo paskudnie niskiego wskaźnika urodzeń wciąż jeszcze zdarza się coś takiego, jak rodzeństwo .

Powiedzcie, doświadczone mamusie dzieci w różnym wieku, jak przygotowywałyście starsze pociechy na pojawienie się brata czy siostry? Jakich błędów należy unikać? Jak reagować na wybuchy agresji?

i jeszcze skopiuje to co napisalam u FiuFiu pod wykresem

kolezanka gdzie roznica byla 2.5roku kupila corce lalke babyborn i pokazywala jak sie mama dzidziusiem bedzie zajmowala i ze ona tak sie ma zajmowac swoja lala. nie zapomne jak odwiedzilam ich jak synek mial z hmm 2-3tygodnie i kolezanka przewijala malucha a Marysia swoja lale, rozkoszne to bylo :)

Fiufiu u mnie w rodzinie rodzeństwo to chleb powszedni. Ostatnio właśnie kuzynka polecała mi dwie pozycje dotyczące pojawienia się kolejnego dziecka.
1. Rodzeństwo bez rywalizacji Autor: Adele Faber, Elaine Mazlish
2. Jan parker, Jan Stimpson – Rodzeństwo – rywalizacja i miłość. Co powinni wiedzieć rodzice. Wyd. rebis.
Obie dobre, ale podobno pierwsza lepsza.

Podpisuje sie pod tym co napisała Tabaluga-na mnie zrzucono opieke nad bratem od samego poczatku,czułam sie strasznie odpowiedzialna za niego ,i nawet rezygnowałam z wakacji bo ałam sie go zostawic rodzicom.To nie jest fajne czy słodkie-to jest przykre.Długo mi zajeło zanim sie nauczyłam ze on jest juz duzy i da sobie rade beze mnie.

Ja nie znam przepisu bo poprostu nie byłam o brata(9 lat róznicy) zazdrosna poniewaz nie traktowałam go jako rywalizacje o mame ale poprostu jak kogos kim musze i powinnam sie zajac.Nie powtórze tego błedu mojej mamy a przynajmniej bardzo sie postaram

Kilka rad z Mądrej Książki Nr. 1, którą właśnie czytam (Remo Largo: Babyjahre)
1. Nawet jeśli dziecko nie okazuje zazdrości o młodsze rodzeństwo na samym początku, może się ona jeszcze pojawić.
2. Najsilniejsza zazdrość przejawia się, jeśli różnica wieku między dziećmi wynosi od 2,5 do 5 lat. Przy mniejszej różnicy zazdrość może po prostu pojawić się później.
3. Natężenie zazdrości zależy nie tylko od sposobu, w jaki rodzice przygotowują starsze dziecko na przyjście na świat rodzeństwa, ale przede wszystkim od temperamentu dziecka - pewnych spraw nie da się "załatwić" wychowaniem.
4. Po narodzinach nowej pociechy należy poprosić odwiedzających, żeby najpierw witali się ze starszym dzieckiem, a dopiero potem biegli oglądać noworodka, starsze czuje się wtedy ważne i nie pominięte.
5. Regresja zachowań (nie jem już sam(a), chcę znowu pieluszkę, nie będę spał(a) sama itp.) to normalny proces, dziecko szuka akceptacji u rodziców, chce, żeby poświęcali mu więcej czasu. Nie należy reagować na takie zachowania tekstami typu "no co ty, przecież jesteś już duży!", bo to tylko pogłębi frustrację i agresję. Trzeba okazać dziecku zrozumienie i pozwolić mu na picie z butli, bycie przewijanym itp., wtedy szybciej wróci do równowagi.
6. Warto kupić dziecku lalkę, którą będzie mogło przewijać czy kąpać. Badania socjologiczne udowodniły, że pomaga to w przyszłości młodym matkom i ojcom (!) w ich zadaniach rodzicielskich.
7. Od czasu do czasu starsze dziecko powinno być zapraszane przez tatę - na spacer, do zoo, na lody - ważne, żeby tylko we dwoje, bez rodzeństwa.
8. Należy jak najczęściej pozwalać dzieciom na samodzielne rostrzyganie konfliktów, a jak najrzadziej grać rolę sędziego. Oczywiście wolno powiedzieć, że dzidzia nie rozumie, co robi, niszcząc lalkę, i że nie wolno jej bić. Pamiętajmy, że i młodsze dziecko szybko rozumie, że matka go broni, kiedy krzyczy, i będzie to wykorzystywac w przyszłości przeciwko starszemu rodzeństwu.

Jeszcze do porodu trochę tego powrzucam, potem specjalnie dla Ciebie zrobię PDF i wyślę mailem do wydrukowania i powieszenia na lodówce

Odświeżam, odświeżam!

Agness, jak teraz? Po takim czasie?

Ja też mam problem z moim średnim. Filip urodził się, kiedy Dominik miał półtora roku. Wtedy same błędy zostały popełnione, ale czasu nie cofnę Kiedy ja byłam w szpitalu, przez całe trzy dni Dominik i Asia byli u dziadków. My wróciliśmy późnym wieczorem i dopiero rano dnia następnego teściowie przywieźli dzieci (dla póltorarocznego dziecka mogło to wyglądać tak, że mama i tata wyrzucili go z domu, bo mają "nowe" maleństwo). Dominik od tamtej pory przestał spać sam, spał przez jakiś miesiąc z tatą, zaczął wybudzać się w nocy. Początki buntu dwulatka było widać przed urodzeniem Filipa i początkowo u Dominika nie było widać zazdrości o młodszego brata, ale teraz to już jest masakra... Tylko wyczekuje, żeby młody się do niego zbliżył, żeby mógł go popchnąć, kopnąć czy uszczypnąć.
Niestety, spędzanie z Dominikiem czasu sam na sam, albo, jeszcze gorzej, wizyta u dziadków, wzmaga problem... Dominiś o charakterku aniołka pokazał różki i to potężne