Pamiętam z dzieciństwa,a było to w czasach reglamentacji towarów, dostawałam 5 cukierków i mój starszy brat taką samą ilość. Nawet kolor papierków musiał być identyczny.

Bird, moi synowie tez musza miec ten sam kolor papierkow

Ulcia, według mnie nie. U nas jest to samo - jeden dostaje samochodzik niebieski, drugi zielony, bo kolory lubią inne. Wszystko chcą podwójne, nawet ubrania, mnie to rybka, więc mają nawet takie same ciuchy/buty.

Treść doklejona: 09.12.16 18:14

serratia: dajesz obojgu dzieciom po naleśniku i jedno mówi, że drugie ma więcej dżemu, dokładasz dżemu, to pierwsze, że to drugie ma bardziej wysmażony, to dajesz bardziej wysmażony i tak jeszcze kilka innych niedostatków wyrównujesz

Tak się zastanawiam czy faktycznie tak jest? Może moi są jeszcze za mali na takie akcje, ale próbuję sobie przypomnieć relacje mój brat-ja i niczego takie sobie nie przypominam. Fakt, że to nie musiało występować u każdego, ale zastanawia mnie - skąd takie porównywanie się między rodzeństwem? Nawet nie "się", bo to jest naturalne (ja jestem duży, ty mały, ja lubię pluszaki, ty klocki), ale porównywanie tego co kto dostał?

serratia: Dzieci po prostu nie myślą tak jak dorosli - kierują się emocjami

No właśnie - tylko skąd to się bierze i czemu jedne rodzeństwa tego nie robią, a inne tak? Ciekawe, czy to też zależy od charakteru dziecka?

Ewa, no u Was jednak inaczej, bo i płeć inna. Chociaż między mną, a bratem jest większa różnica niż u Was. Ale chodzi o to, co dziewczyny pisały - czyli puszczasz Piotrka np. na zajęcia szachowe, a za 4 lata Marta powie, że chce na tańce. Niesprawiedliwe by było, jeśli nie zmienia się Twoja sytuacja finansowa, ale jej jednak odmawiasz. Ja mówię o czymś takim.

Jak zwał tak zwał, ale chodzi o to, że nie traktujesz jednego dziecka "gorzej". Moi rodzice zawsze jak przynosili jakiś drobiazg to dawali mnie i bratu. Jeśli to była czekolada (wtedy sama wiesz jak to z tym było), to dzieliliśmy się wszyscy "po równo". A nie wyobrażam sobie takiej sytuacji, że przychodzę do domu, mam samochodzik dla Krasnala, ale dla Gugiego już nie. Być może dziewczyny o tym samym mówią, tylko inaczej nazywają. W każdym razie mnie kiedyś mocno uderzyło, jak przyszli dziadkowie, Gugi miał wtedy roczek z kawałkiem, dali Krasnalowi pluszaka, a dla Gugiego nic nie mieli, bo "i tak jest mały i nic z tego nie rozumie". Muszę mówić jak Gugi płakał?

Ewasmerf: po rowno nie znaczy sprawiedliwie, sprawiedliwie nie znaczy po rowno.

No to zapewne mówimy o tym samym. Ja "według potrzeb" zrozumiałam to tak, że skoro np. jedno dziecko potrzebuje kurtkę, a drugie chciałoby taką samą, chociaż ma już swoją, to rodzic mówi "nie, bo ty już masz kurtkę" (zakładając, że finanse pozwalają na zakup obu). Czyli - nie kupię Ci, bo tego nie potrzebujesz, chociaż chcesz. Nie wiem, czy wyrażam się jasno, ale myśli mi się plączą.

Ewasmerf: nie wyborazam sobie, ze do czegos takiego mogloby dojsc.

No to dlatego ponawiam pytanie - co musi się dziać między rodzeństwem, żeby takie pytania zaczęły padać? U mnie (brat-ja) czegoś takiego nie było, przy chłopcach też póki co nie mam (być może jest za wcześnie).

Czy jest to zależne od charakteru dziecka?

Tylko dziewczyny ja się odniosłam do sytuacji gdzie dzieci dostają po równo, bo każdy z nas raczej tak robi i to jest ok. Tylko że dziecko czasem patrzy czy przypadkiem ten naleśnik nie jest 1 mm mniejszy i ma to znaczenie dla dziecka. Nawet jak udowodnisz, że jest co do mm identyko, to znajdzie coś innego. I że to jest normalne. Dawanie tak samo każdemu jest ok jeśli dzieci tego potrzebują. A jak potrzebują każde inaczej to dawanie na siłę tak samo mija się z celem.

no nie wiem jak u ciebie, ale moj piotrek ubierze sie sam, zje sam, i nawet tylek sobie wytrze. przemieszcza sie sam.
a ja jednak musze ubierac, poddcirac, pzrewijac i nosic.

Ewasmerf: a ja jednak musze ubierac, poddcirac, pzrewijac i nosic.

Ewa, niby tak, ale tak jak sama mówisz - potrzeby są różne. Taki sześciolatek może ma rozwój emocjonalny level 100 i potrzebuje, nie wiem - pogadania, przytulenia, wygadania się, wypłakania. Tylko on i mama, bez siostry, bez brata. Nie tylko roczniak, dwulatek, ale i duży też ma potrzeby.

serratia: dobrze robiłaś,

Serratia, być może, bo jednak u nas zazdrości nie było w ogóle, chociaż może to i od czegos innego jeszcze zależy. Ale było też tak, że po porodzie się umówiłam z mężem, że to co może to przejmuje przy maluchu - kąpiele były z tatusiem, to on przewijał, on robił masaże, ja wtedy siedziałam z Krasnalem w dużym pokoju. Gdyby nie mąż to nie byłoby takiej opcji. A teraz zresztą jest tak, że Gugiś jak się tylko skaleczy to jest "tatuś, tatuś", może to przez to ;))

Treść doklejona: 09.12.16 20:14
Te dni rozdzielne zresztą do teraz praktykujemy, raz, że chłopcy się za sobą trochę stęsknią (bo kto chce z drugą osobą przebywać 24/7?), my się za sobą stęsknimy, a trzy, jednak łatwiej ogarnąć człowieka "pojedynczego" niż dwójkę w stereo "mama blablablabla mama blablabla" ;) Także to trochę dla higieny psychiki ;)

Danap, a nie masz wrażenia, że jedno dziecko (szczególnie starsze) to jakby w ogóle dziecka nie było?

danap: Logistyka przy dwójce to jest wyższy poziom, jak jest jedno to wszystko jest na luzie.

A pamiętam jak przy pierwszym narzekałam, że tak ciężko w zimie wyjść z domu ;)))

danap: w tym czasie pomalowała sobie paznokcie i jak zeszłam do kuchni to akurat jadła zupę która sobie sama nalała

No jak już jeść to jak dama :D Boskie!

Ja mam dużą różnicę wieku (niemal 10 lat) pomiędzy dziećmi i to zdecydowanie nie jest tak, że się o starszaku zapomina. Dziecko owszem, zajmie się sobą, ale jak ma potrzebę pogadania/odrabiania lekcji razem/poczytania to nie ma bata. Czasami mam wrażenie że wieczorami jej poświęcam więcej uwagi niż roczniakowi :)

U nas zagwozdka. Starsza nie chce mieć więcej rodzeństwa. A my dzieci chcieliśmy i się postaraliśmy, i w sierpniu będzie jeszcze jedno maleństwo. I jak jej teraz powiedzieć :) Pomiędzy synkiem a Maleństwem będzie 21 miesięcy, pomiędzy córką a Maleństwem 11,5 roku... Będzie hardcorowo. Dobrze że się chustujemy bo przynajmniej jestem w stanie sobie wyobrazić logistykę wyjść z domu (z 3 piętra bez windy)...

MrsCreme, ja mam 4te piętrobez windy (właściwie 5te, bo na parter tez po schodach trzeba wchodzic), za 1,5 m-ca sie zacznie wchodzenie z niemowlakiem w nosidle, starszą za drugą rękę i zakupami w zębach...

U nas 1szy raz mała chyba naprawdę załapała, że przez kilka dni zostanie z tatą BEZE MNIE jak pójdę do szpitala rodzić (oby to było tylko 3 dni!), bo nigdy jej nie zostawiałam na noc (no, jeden jedyny raz, ale była malutka i nie pamięta nawet). W 95% to ja się nią opiekuję, tylko ja np. usypiam. Kiedyś wróciłam późno z pracy, ok 22giej, wchodzę... a mała mnie wita w piżamie! Mąż próbował ją usypiać kilka godzin i nic, a mi to zajmuje max 20min. Cały czas jej opowiadam, że pójdę urodzić i wrócę za kilka dni z dzidzią i już będziemy razem, a w tym czasie będzie miała atrakcje z tatą, kino, zabawy itd... i nie robiło to na niej wrażenia, wręcz się cieszyła (bo kino). A dziś dotarło... mówię rano po raz kolejny, że musi się zacząć sama ubierać bo przecież niedługo na kilka dni pójdę do szpitala. Postała chwilę, myśląc... i mówi: Ja pójdę z tobą do szpitala...

Mrs gratulacje.
Co do pytania to ja byłam takim dzieckiem. Tylko u mnie wyglądało to tak, że mi nikt nie powiedział. Miałam 11lat i mama trafiła do szpitala. Z rodzeństwem byliśmy u ciotki przez ten czas i ciotka mi chyba powiedziała. To mnie chyba najbardziej zabolalo, bo jednak 11letnie dziecko jest kumate. Jak się urodziła siostra to pokochalam ją, nawet ja przebieralam i teraz sobie nie wyobrażam zycia bez niej.

To u nas takiej stricte zazdrości o naszą uwagę raczej nie widać i dzieciaki lubią spędzać czas razem (najchętniej razem z nami i ze sobą nawzajem). W zasadzie ostatnio taka mała różnica wieku między nimi wydaje mi się wręcz cudowna (chociaż przyznam, że pierwszy rok był okropny :p)

Aktualnie przeważnie dzieciaki same sobie organizują zabawy a my mamy dużo spokoju :p
było...
Na zdjęciu zabawa w "biuro" sprzed chwili (papier toaletowy to ręcznik papierowy w biurze ;) wg Miśka obowiązkowa rzecz na biurku :p)

sardynka85: W zasadzie ostatnio taka mała różnica wieku między nimi wydaje mi się wręcz cudowna (chociaż przyznam, że pierwszy rok był okropny :p)

Podpisuję się obiema "ręcami" i nogami :D

serratia: dzieci jednak oboje traktuje się jako małe

A nie miałaś wrażenia jak przyszłaś do domu po drugim porodzie, że to pierwsze jest taaaakie duże? J pamiętam ten szok, że Krasnal, którego nie widziałam tylko dwie doby zrobił się nagle taki "dorosły", i te wielkie stopy... I pamiętam, że się wściekałam momentami, że on hałasuje jak mały akurat zasypia, ale potem się mentalnie policzkowałam, że zaraz, zaraz, on też jest mały i ma prawo nie rozumieć, że teraz nie można.

No i to też wszystko zależy od punktu siedzenia. Nie tak dawno temu mieliśmy sytuację, że spotkaliśmy się w większym gronie, gdzie była mama 7-latka i rodzice nastolatka. I dla mnie ten 7-latek był już taki poważny, taki ogarnięty, taki mini-dorosły. A rodzice nastolatka mówili, że to jeszcze maluch :D

No początki to pewnie wszędzie ciężkie, u starszych dzieci pewnie zazdrość inaczej się objawia i w innym czasie. Podejrzewam że Miki po 2-3 mc nie pamiętał nawet że wcześniej był jedynakiem ;)
Same początki tak jak pisałam wspominam cholernie źle i w życiu bym do nich wracać nie chciała :p Też miałam tak jak Frag że jak szłam rodzić Gajkę to zostawiałam w domu maluszka, jak wróciłam po 3 dniach w domu czekał na mnie już "duży" facet ;) W sumie dopiero jak zobaczyłam Gajkę w tym samym wieku (czyli 1 rok i 7 mc) to widziałam, że Miki był wtedy malutkim dzieckiem...
Teraz jak Gajka ma już ponad dwa lata, umie mówić i nadaje się na kompankę zabaw dla Mikołaja ;) (tzn z tym oczywiście różnie bywa bo nie zawsze rozumie jaką rolę wyreżyserował jej brat ale widzę że stara się ile może aby sprostać oczekiwaniom brata :p) to ich relacje są znacznie lepsze ;) oczywiście jakiś milion razy dziennie wybuchają awantury o cokolwiek ale już przestałam zwracać na nie uwagę :) W chwili obecnej bardziej czuję się jakbym wychowywała bliźnięta niż dzieci rok po roku ;)

Treść doklejona: 12.12.16 13:00
Dzisiaj mnie moje kochane dzieci doprowadziły do szału, wydarłam się na pół naszej wsi chyba :/

Wypuściłam ich na chwilę na dwór (bo mrozik powoli łapie, słoneczko wyszło a oni siedzą z gilami ale bez temperatury etc - weekend był fatalny więc stwierdziłam, że muszą poodychać). Dzieciaki poszły do ogródka a ja w tym czasie się ubierałam, jak zdążyłam do nich dojść okazało się, że urządzili sobie skoki w kałuży i do połowy są mokrzy :/ oczywiście to Gajka namówiła Miśka bo ostatnio u niej na topie świnka peppa i skakanie po kałużach

sardynka85: o Gajka namówiła Miśka bo ostatnio u niej na topie świnka peppa i skakanie po kałużach

Skąd ja to znam? :D

Ja tam choć łatwo mi to nie przychodzi, pozwalam na takie zabawy w kałuży, w błocie, sama uwielbiałam więc póki mały, niech korzysta, staram się też odpowiednio do tego ubierać synka.

Blazej od paru dni sie przemieszcza i teraz dopiero Maks stal sie mozna tak powiedziec "zazdrosny", gdyz mlode dociera do jego zabawek. Co chwile slysze ryk, ze Blazej mu cos zabral. Otoczony swoimi zabawkami i tak chce klocki od Maksa ;)

No trwaj, trwaj - u mnie wieczna walka bo Blazej chce akurat to co ma Maks i co chwile awantura.. ja mam wolne wtedy gdy sa osobno :P

U nas chłopcy (niecałe 4 latka i 2) rzadko kiedy bawią się dłuższą chwilę razem w zgodzie. Na ogół jest niezły ring po paru minutach. Młodszy nie zawaha się pociągnąć za włosy czy szczypnąć, a starszy nie pozostaje dłużny. Żeby było jeszcze weselej, to w czerwcu/lipcu będą mieli siostrę. Będzie sajgon bez wątpienia. Teraz wyjścia z dwójką itp to jeszcze lajt, bo można wziąć za rękę każdego i naprzód. A z trzecim to rąk już zabraknie.

Wiadomo, są ludzie, którzy się dziwią, że mamy dzieci co dwa lata, ale ja naprawdę chcę jeszcze przed czterdziestką móc usiąść na tyłku i wypić kawę rano bez gonienia podczas gdy wszyscy będą już w przedszkolach/szkołach (wychowujemy ich w domu do 3 urodzin, bez żłobka czy babci, parę razy w tygodniu na 3 godz niania). Duże odstępy dzieciowe to jak dla mnie przywilej tych, którzy trochę młodziej poznali drugą połówkę/mogli mieć dzieci wcześniej. Nie lubię jak mi ktoś gada "mam 4 lata różnicy między dziećmi. Polecam." albo "najlepiej mieć minimum 5 lat między dziećmi by zaspokoić potrzeby emocjonalne." Wszystko zależy od wielu życiowych czynników, naprawdę. Wytrzymałości, priorytetów też. Nie wspominając o przypadkach losowych.

Co do Waszych dywagacji nt darcia ryja och, jak rozumiem. Próbuję z tym walczyć u siebie, ale wiadomo jak jest - nie zawsze się udaje. W RB klasyczne nie wierzę za bardzo, próbuję stosować podstawowe założenia tzn być blisko dziecka, ale wolę oprószyć to wszystko dyscypliną. Próbuję konsekwencji. Pluje na zabawki? Chowam je na jakiś czas. Nie chce się ubierać? To nie wyjdziemy na dwór tam gdzie chce (roztaczam kuszącą wizję). Nie chce wyskoczyć ze mną do sklepu? To mówię, że niestety będzie musiał pobyć chwilę sam (od razu zaczyna się ubierać, bo nie chce). Nie w tonie straszenia to wszystko, a w duchu prostej logiki. A młodszy ma okropne bunty jeszcze mało zwerbalizowane o byle co - że kromka krzywa, że obudził się lewą nogą, że chce się pobawić w środku nocy. Próbuję przeczekać darcie bez paniki. Mąż to samo. Chociaż czasami aż gotujemy w środku.